« دلتنگی هایت را

                  به باد بسپار ،

                                    گوئی که از اول

                                                        نبوده است ... »

 

رو به من کرد و گفت :

« مراقب آنچه که میان من و توست ، باش ... »

و من از آن لحظه به بعد ، دلم را به دلش گره زده ام ، گره ای که حتی با دندان هم ، بازنشدنی ست .

و اینگونه بود که من ، هنوز هم تا همیشه ، عاشقش هستم ...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت :

برای تو می نویسم به تمامی ،ای سراپا همه خوبی ، نازنینم ، همسرم ... 

خط به خط خاطراتم را با تو

تجربه می کنم .

با تو

جنگل های جواهردشت

سبز است و زیبا ...

بی تو نازنینم

این خاطرات

وصیت نامه ی زندگی ست و

جواهردشت هم

کویری ست

خشک و بی روح ...

                                                                 جواهر دشت رامسر ـ جمعه ۲۷/۶/۱۳۸۸

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت ۱ : این شعر را در حالی که با نازنینم غرق در طبیعت جواهردشت رامسر بودم به نازنینم تقدیم کردم ...

پی نوشت ۲ : به تو می اندیشم ، تک و تنها به تو می اندیشم ، ای سراپا همه خوبی ، نازنینم ...

۱ ) تا حالا شده که دلت بسته به دل کسی باشه که بخوای به قیمت حتی نبودنت ، باشه ، حضور داشته باشه ، نفس بکشه ، حتی با این بها ؟!

دیشب هنگامی که چشماشو بسته بود و به خواب آرومی رفته بود ، چشمامو به صورت زیباش دوختم و از خدا خواستم - از ته دل و بی تکلف و اغراق - که من بشم نذر سلامتی و وجودش . آمین .

 

۲ ) حالا که از فرودگاه بر می گردم - تنها - این شهر با تمام آشنایانی که در آن دارم ، غریبه ایست که بی وجود نازنینم دهشتناک است و از حد طاقتم برای تحملش ، افزون تر .

تنها دل به امیدی خوش دارم که مرا چند روز دیگر به او می رساند . ای کاش چشمانم را می بستم و سه شنبه می آمد و من کنارش بودم و ...   

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت ۱ : این نوشتارم را از سر دلتنگی نوشته ام  . خدا نکند : خاطر نازنینم از آن آزرده شود .

پی نوشت ۲ : « دل من یه گلدونه که ... »

پی نوشت ۳ : د و س ت ت دارم نازنینم ...

پی نوشت ۴ : یه تشکر ویژه از ملیحه بانوی عزیز دارم که توی حرم آقام امام رضا ، من و نازنینیمو از دعای خیرش محروم نکرد و برای ما نماز خوند ... الهی همه چیز به ساز دلت باشه . آمین ...

بقیه پی نوشت ها : نازنین نازنین نازنین ...

 

هر چه را دیده ام ،

جز تو ،

ای آنکه دیده منی ...

 

 

هر چه را ديدم ،

جز تو نديدم ،

 اي آنکه

            ديده مني ...

 

 شب بود و تاريکي .

سياهي بود و ظلمت .
و اين بود تابلوي زندگي من 
 که با دستانم
 آغشته اش کرده بودم

 غوطه ور در نيستي .

 
و ناگهان

دستي آمد
رنگي به من زد
رنگي از جنس خودش :
                                سپيد و زلال
                                بزرگ و آرام ،
و مرا
رها نمود

از بند سياهي هاي خودخواسته ام .

حالا
بر ديوار دلم

تابلوي او
چشمان بسته دلم

را نوازش مي کند ،
هر روز
هر شب
هر لحظه
هر دم ،

چه لذتي
مرا فرا مي گيرد
آنگاه که

پائين اين تابلو را مي بينم :

                                     به قلم نازنينت ...

 

دستانم را در دستانش فشرد و نگاهی سرشار از محبت به چشمانم هدیه داد و سرش را روی صندلی گذاشت و کنار من ، آرام آرام خوابید . من نگاهم را به جاده انداختم و دوباره محو صورت زیبایش شدم .

طاقت نیاوردم و آرام خم شدم و بوسه ای از چشمان بسته اش چیدم و در دل آویختم و دوباره چشم به جاده دوختم . هنوز به تهران زیاد مانده است ...

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

پی نوشت ۱ : این نوشته واقعی بود و تقدیمش میکنم به نازنینم ، همسرم .

پی نوشت ۲ : می خواهم نازنینم بداند بی او من نیستم .

پی نوشت ۳ : از ملیحه خانوم یه تشکر ویژه دارم که هیچوقت من و نازنینمو فراموش نمی کنه . 

صبح روز دوشنبه ۲۶/۵/۱۳۸۸ ، از هر صبحی که خدا به من داده بود ، قشنگ تر بود ، حتی از صبحی که فهمیده بودم : زنده خواهم ماند ...

با تو زندگی هر لحظه اش برایم زندگی دوباره ست  نازنینم ...

به دنبالت می گردم و نمی یابمت ...

بر زبان از نبودنت ، گله می کنم ... و باز نمی یابمت ...

و چنان غرق در توهم خویشم که :

             یادم رفته است که تو

             همیشه با منی ...

             و شاید از من به من نزدیکتر ...

             کافیست نگاهی به خود کنم ...

             تو خود منی

             نازنینم ...

             امان از من ...

امید ...

به امید زنده ایم ، و بی امید مرده ایم قبل از میرانده شدن ...

این روزها از هر چه گذشتیم بجز این واژه ، این تک واژه ...

و هر کسی جستجویش در پس امیدی ست که بهانه زندگی ست برایش ، بودنش ، نفس کشیدنش ...

درست همین روزها بود پارسال ، که در ناامیدی کامل بسر می بردم از رنج تنهائی ، بی کسی ، بیهوده گی و کوله باری از اندوه روی شانه هایم ، که هر لحظه ترس فرو ریختنش بود برایم ...

از راههای سراسر عبور کردم و عبور کردم ، تا آنکه خود را در بیابانی خشک و خالی از من دیدم . نذری برایش کردم - به واسطه آن کس که در شیعه ، انتظارش امید است برایم - از سر اینهمه فشار توامان . ادای این نذر آن بود که دستان کسانی که از من بی کس ترند را بگیرم .

الان که نازینینم در کنارم است ، سرم را بالا کردم و دیدم این روزها روز اوست .

ای عزیزترینم - مهدی جانم - تو نزد خدا بوده ای و هدیه ات نازنین ترین موجود خدا بود برایم - نازنینم - پس من نیز می آیم برای ادای نذرم . اگرچه این ادای نذر هیچ است به آنهمه بزرگیت ...

                                                               

 

یکی بود یکی نبود ، غیر از خدا هیشکی نبود ...

رضا بود و تنهائی ...

رضا بود و بی کسی ...

رضا بود و تنها امید به خدا ...

تا اینکه نازنینی اومد که نازنین ترین موجود خدا بود برای رضا ...

حالا ، همه کس رضا شده نازنین و دیگر هیچ ... و در آخر :

یکی بود یکی نبود ، غیر از خدا و نازنین واسه رضا ، هیشکی نبود ... 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت :

بهانه نوشتنم تنها توئی همسرم ، نازنینم ، تمام وجودم .... 

دوستت دارم نازنینم ...

در مقابل اینهمه مهر و محبت تو ، کم می آورم و فقط سکوت میکنم ، نکند حرفی بزنم که یارای بازگوئی سپاسم به تو نباشد ...

امید من ، تنها امید من : ن ا ز ن ی ن ...

در این بی پناهی های روزگار ، تنها تو ، برایم پناه شدی به اندازه تمام پناه های دنیا ...

گفتم نفسمی ،

 به پناه تو در این خلاء ، نفس میکشم ،

 عطر هوای توست که در سرتاسر ریه های خاموشم ، زنده می دارمم ...

به یاد تو ، برای تو ، تنها تو و تو ... و دیگر هیچ ...

                                                                                         نازنینم ، همسرم ... 

امروز در مه ئی غلیظ رانندگی می کردم . ناگهان در کنار کوه ، گلی دیدم همرنگ نازنینم ، سفید و قرمز و آبی زیبا . در کنار گل ایستادم و تماشایش کردم . به یاد نازنینم افتادم . به خاطر آنکه هماره یادش در دل این کوه باقی بماند ، سیر نگاهش کردم و بی آنکه دست به گل بزنم ، با نگاهم دنبالش کردم تا جائی که از آن دور و دورتر شدم .

تا رسیدن به نازنینم در کرمانشاه عزیزم ، چقدر راه مانده ...

 

دستانش در میان دستانم و نگاهش گره در نگاهم و گامهایش راهنمایم است ...

اسیری در دستان دلش از هزاران هزار آزادی در بند دنیای بی وجودش ، شیرین تر ...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت :

برای نازنینم ، همسرم ، وجود و هستی ام : نازنین ، خواهم نوشت ، هماره و همه جا ...

« آب را گل نکنیم ... در فرو دست انگار ... کفتری میخورد آب ... آب را گل نکنیم .... »

هنوز این شعر در کلامش به اتمام نرسیده بود که ناگهان عابری چنان برافروخته به رویش موجی از ناسزا را روانه کرد که مرد از گفتن بازایستاد و تنها نگاه کرد و اشک تمام حجم دیده اش را فراگرفت .

« مردک عوضی ... توی این کشت و کشتار ... توی این همه خون و فریاد ... تو نگران گل شدن آب برکه هستی برای یک حیوان ... هان هان ... مردک { ... } ... »

و مرد ماند که بگوید اگر دلمان نگران این کفتر بود که دیگر دستمان آغشته به خون و آبروی انسانی نبود .

دست دوستم روی شانه هایم مرا از این خاطره گفتگوی سهراب و شاملو ، بیرون کشید و دیدم وسط معرکه غبارآلود و مه گرفته از دروغ و راست ، مرگ و زندگی ، شقاوت و مهربانی ام . همه فریاد زدند :

« مرگ بر .... » و من ناخودآگاه فریاد زدم : « درود بر انسانیت ... »

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت ۱ : از همسرم که تمام زندگانی ام است معذرت می خواهم که اینگونه نوشتم ، چون به او قول داده ام که از سیاست هیچ نگویم ، از این واژه نفرت آلود و بی ریشه ...

پی نوشت ۲ : باز برای همسرم می نویسم که بداند همیشه :

من عشق تو را با هیچ چیز معاوضه نمی کنم ، بجز مرگ خودم در قبال زندگانی جاودان تو و دیگر هیچ ...

پی نوشت ۳ : دوستت دارم همسرم بخاطر زندگانی دوباره ای که به من ارزانی داشتی ...

نفس

بهانه ای ست :

                      « برای با تو بودن . »

بی تو ، 

نفس

نف..

ن..

به شماره می افتد و آنگاه :

                                     باز می ایستد ...

 

در اینجا برای تو ، بخاطر تو ، به امید تو می نویسم ...

تقدیم به نازنین همسرم : نازنین